Evrim Rızvanoğlu ile Siyaset, Demokrasi, Toplumsal Mücadele ve Geleceğin İnşası Üzerine Bir Söyleşi
"İlkeler, zamanın yönünü değiştirmeyebilir; fakat insanın yürüdüğü yolu belirler."
Siyaset, toplumun ortak geleceğini kurma iradesidir. Gücünü makamdan alan anlayışlar gelip geçer; ilkelere yaslanan duruşlar ise zamanın içinden geçerek kalıcı izler bırakır. Demokratik yaşam, hukukun üstünlüğü, eşit yurttaşlık, ifade özgürlüğü ve toplumsal dayanışma, güçlü bir gelecek inşa etmenin temel taşlarını oluşturur.
Türkiye uzun yıllardır siyasal, ekonomik ve toplumsal dönüşümlerin iç içe geçtiği bir süreçten geçiyor. Bu süreç, siyaset kurumuna yüklenen sorumluluğu daha görünür hâle getirirken, kamusal vicdanı önceleyen yaklaşımları da daha kıymetli kılıyor.
Evrim Rızvanoğlu, siyasal yaşamı boyunca demokrasi, hukuk devleti, insan hakları ve toplumsal katılım başlıkları etrafında yürüttüğü çalışmalarla öne çıkan isimlerden biri. Bu söyleşi; siyasetin anlamını, günümüzün temel meselelerini, ortak yaşam kültürünü ve geleceğe dair umutları konuşmak amacıyla hazırlandı.
"Siyasetin gerçek değeri, kurduğu cümlelerden çok dokunduğu hayatlarda görünür."
Siyasete adım attığınız ilk günlerde sizi harekete geçiren temel düşünce neydi? Bugün geriye dönüp baktığınızda, o kararın hayatınızdaki yerini nasıl değerlendiriyorsunuz?
Ben siyasete, klasik anlamda siyaset içinden gelen biri olarak başlamadım. Daha önce bir siyasi görevim olmamıştı. Ama hayatın içinden gelen sorumluluk duygum ve değiştirme isteğim vardı.
Ben Vanlıyım. Van'da büyümemiş olsam da Vanlı olmanın taşıdığı kültürü, hafızayı ve sorumluluğu hep içimde taşıdım. Van benim için nüfusa kayıtlı olduğum bir şehir olmanın ötesinde; insanının dirayetiyle, dayanışmasıyla, misafirperverliğiyle, adalet duygusuyla ve onurlu duruşuyla güçlü bir aidiyet.
O coğrafyanın insanı zorluğu da bilir, sabrı da bilir, haksızlık karşısında susmamayı da bilir. Benim siyasete bakışımda Van'ın ve bölgenin bu güçlü toplumsal hafızasının önemli bir yeri var.
Beni harekete geçiren temel düşünce şuydu: Bu ülkede siyasetin daha fazla kadının ve doğanın sesine, gençlerin umuduna ve adalet arayan yurttaşların sözlerine ihtiyacı var.
Çünkü siyaset; bir çocuğun temiz suya ve sağlıklı gıdaya erişimidir. Annenin geçim derdidir. Gencin geleceğe tutunma isteğidir. Köylünün toprağıdır. Ormanın, derenin, denizin korunma hakkıdır. Bir yurttaşın kendi kimliğiyle, diliyle, kültürüyle eşit ve onurlu yaşama hakkıdır.
Benim için siyasete girmek, bir unvan arayışı değil; sorumluluk almaktı. Kendi konfor alanımdan çıkıp bu ülkenin sorunlarına daha doğrudan temas etme kararıydı.
Bugün geriye dönüp baktığımda, o kararın hayatımda önemli bir eşik olduğunu görüyorum. Çünkü siyaset, doğru yapıldığında insanın hayatına dokunabilme gücüdür. Ben de siyaseti tam olarak böyle görüyorum: İnsanların derdine, doğanın sesine ve toplumun vicdanına temas eden bir sorumluluk.
"Toplumlar, birbirinin sesini duymayı başardıkça ortak geleceğe yaklaşır."
Türkiye uzun süredir yoğun siyasal ve toplumsal tartışmaların yaşandığı bir dönemden geçiyor. Toplumun yeniden ortak bir gelecek duygusunda buluşabilmesi için siyasetin nasıl bir dil kurması gerektiğini düşünüyorsunuz? Bu süreçte güçlü bir muhalefeti ayakta tutan temel ilkeler sizce nelerdir?
Türkiye’nin en büyük ihtiyaçlarından biri yeniden güven duygusudur. Yurttaşın adalete, kurumlara, siyasete ve geleceğe güvenebilmesi gerekiyor.
Bunu sağlayacak olan şey, toplumu sürekli ayrıştıran, insanları kimlikleri ve tercihleri üzerinden karşı karşıya getiren bir dil olamaz. Siyaset; öfkeyi anlayan ama öfkeyi büyütmeyen, hakikati söyleyen ama toplumu birbirine düşman etmeyen, kararlı ama vicdanlı bir dil kurmak zorunda.
Türkiye’nin ortak gelecek duygusunu yeniden kurabilmesi için siyasetin önce herkesin onurunu tanıyan bir dil kurması gerekiyor. Kürt yurttaşlarımızın yıllardır taşıdığı eşitlik, adalet, demokratik temsil ve saygı talebini duymadan bu ülkede gerçek bir toplumsal barıştan söz edemeyiz.
Bu meseleye yalnızca güvenlik penceresinden bakan, insanların kimliğini, dilini, kültürünü ve seçilmiş iradesini yok sayan bir siyaset Türkiye’ye iyi gelmedi, gelmez. Ortak gelecek, herkesin kendisini bu ülkenin eşit ve asli yurttaşı olarak hissetmesiyle kurulabilir.
Ben Vanlı bir siyasetçi olarak bunu çok içten söylüyorum: Van’ın, bölgenin ve Kürt yurttaşlarımızın demokrasiye, adalete ve eşit yurttaşlığa dair birikimi bu ülke için çok kıymetlidir. Bu sesi duyan, bu hafızaya saygı gösteren ve kimsenin onurunu incitmeyen bir siyasal dile ihtiyacımız var.
Güçlü bir muhalefeti ayakta tutan temel ilkeler de burada başlıyor: Adalet, cesaret, dayanışma, samimiyet ve kararlılık.
Muhalefet yalnızca itiraz eden bir yerde duramaz. Elbette hukuksuzluğa, ranta, baskıya, yoksulluğa ve adaletsizliğe itiraz edeceğiz. Ama aynı zamanda başka bir Türkiye’nin mümkün olduğunu da göstereceğiz. Biz bugün durduğumuz yerden bunu yapmaya çalışıyoruz.
Benim savunduğum siyaset anlayışı, insanları korku üzerinden değil, umut üzerinden bir araya getiren bir anlayıştır. Kadınların, gençlerin, emekçilerin, çiftçilerin, doğa savunucularının, Kürt yurttaşlarımızın ve adalet arayan herkesin kendisini içinde görebildiği bir gelecek dili kurmak zorundayız.
"Adalet, bir toplumun hafızasında güven olarak yer eder; güven büyüdükçe demokrasi kök salar."
Son yıllarda hukuk devleti, ifade özgürlüğü ve adalet kavramları kamuoyunun en önemli gündem başlıkları arasında yer alıyor. Demokratik düzenin güçlenmesi adına öncelikli adımların hangi alanlarda atılması gerektiğine inanıyorsunuz?
Adalet duygusu bir toplumun omurgasıdır. O duygu kırıldığında yalnızca mahkemelere güven azalmaz; insanların devlete, demokrasiye ve ortak geleceğe olan inancı da zedelenir.
Bugün Türkiye’de yaşadığımız en temel sorunlardan biri budur. Hukukun siyaseti denetlemesi gerekirken, siyaseti dizayn etmek için kullanılan bir araca dönüştürülmesi kabul edilemez.
Seçilmiş belediye başkanlarının görevden alınması, insanların iddianamesi bile hazırlanmadan aylarca tutuklu bırakılması, halkın sandıkta verdiği kararların yok sayılması, seçim hukukunun temel ilkelerinin tartışmalı hâle getirilmesi ve yargı eliyle siyasi partilere müdahale edilmesi sadece tek tek kişilerle ilgili meseleler değildir. Bunlar doğrudan demokrasinin, hukuk devletinin ve millet iradesinin meselesidir.
Seçilmiş bir belediye başkanını görevden almak, yalnızca o kişiye değil, ona oy veren milyonlarca yurttaşa müdahaledir. Bu ülkenin doğusunda da batısında da sandığa saygı aynı ilkeyle savunulmalıdır. Van’da da, İstanbul’da da, Diyarbakır’da da, İzmir’de de yurttaşın iradesi aynı değerdedir.
Bir siyasetçiyi iddianame olmadan tutuklu tutmak, yalnızca özgürlüğü değil, savunma hakkını da anlamsızlaştırmaktır. Partilerin iç işleyişine yargı yoluyla müdahale etmek ise demokratik siyasetin alanını daraltmaktır.
Bu nedenle öncelikli adım, hukuk devletini yeniden tesis etmektir. Yargının bağımsızlığı ve tarafsızlığı güvence altına alınmalıdır. Savunma hakkı, ifade özgürlüğü, basın özgürlüğü ve seçme-seçilme hakkı tartışmasız biçimde korunmalıdır.
Adalet yalnızca mahkeme salonlarında aranan bir kavram değildir. Kadının yaşam hakkı, gencin gelecek hakkı, çocuğun temiz suya erişimi, yurttaşın özgürce konuşabilmesi, doğanın korunması, halkın sandıkta verdiği kararın tanınması ve herkesin kimliğiyle onurlu biçimde yaşayabilmesi de adalet meselesidir.
Demokrasi sadece seçim günü sandığa gitmek değildir. Demokrasi; sandıktan çıkan iradeye saygı göstermek, hukuku herkes için eşit işletmek ve yurttaşın hakkını devlete karşı da koruyabilmektir.
"Toprağın bereketiyle insanın umudu aynı iklimde yeşerir."
Ekonomik sorunların gündelik yaşam üzerindeki etkisi her geçen gün daha görünür hâle geliyor. Ekonomik kalkınma ile sosyal adalet arasında nasıl bir denge kurulmalı? Yerel yönetimlerin bu süreçte üstlenmesi gereken sorumluluğu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Ekonomi yalnızca büyüme rakamlarından ibaret değildir. Ekonomi, mutfaktaki yangındır. Gençlerin iş bulamamasıdır. Kadınların güvencesiz çalışmasıdır. Çiftçinin tarlasını ekmekte zorlanmasıdır. Çocukların sağlıklı gıdaya ve temiz suya erişememesidir.
Bu nedenle ekonomik kalkınmayı sosyal adaletten ayrı düşünemeyiz. Büyüme varsa ama bu büyüme toplumun geniş kesimlerine yansımıyorsa, orada gerçek bir kalkınmadan söz edilemez.
Aynı şekilde çevreyi de ekonomiden ayrı düşünemeyiz. Doğayı yok ederek, suyu kirleterek, tarımı zayıflatarak, kentleri betonlaştırarak kalkınma olmaz. Bunun bedelini en ağır biçimde dar gelirli yurttaşlar, kadınlar, çocuklar ve gençler öder.
Vanlı olmanın bende bıraktığı güçlü hassasiyetlerden biri de budur. Çünkü Van’da ve bölgede suyun, toprağın, meranın, hayvancılığın, tarımın, üretimin insan hayatı için ne kadar belirleyici olduğunu bilirsiniz. Orada doğa yalnızca doğa değildir; geçimdir, hafızadır, yaşam biçimidir, gelecektir.
Bugün Türkiye’nin birçok yerinde insanlar yalnızca geçim sıkıntısıyla değil; havasını, suyunu, toprağını kaybetme tehdidiyle de karşı karşıya. Maden projeleri, taş ocakları, plansız enerji yatırımları, orman ve mera alanlarının talana açılması yalnızca çevre sorunu yaratmıyor. Aynı zamanda insanları yaşadıkları yerlerden koparan bir çevre sürgünü riski doğuruyor.
Çevre sürgünü dediğim şey tam da budur: İnsanların köyünü, toprağını, suyunu, üretimini ve yaşam alanını kaybettiği için doğduğu yerde yaşayamaz hâle gelmesi. Bu yalnızca ekolojik bir mesele değil; sosyal adalet, ekonomi, göç ve insan hakkı meselesidir.
Bölge insanı bunu çok iyi bilir. Çünkü toprağa tutunmanın, üretimi sürdürmenin, yaşadığı yerde onuruyla kalabilmenin ne kadar kıymetli olduğunu bilir. Bir insanın suyunu, merasını, tarlasını, yaşam alanını kaybetmesi yalnızca ekonomik bir kayıp değildir; aynı zamanda aidiyetinin, hafızasının ve geleceğinin de zedelenmesidir.
Benim savunduğum kalkınma anlayışı; adil, yeşil ve insan odaklı bir kalkınmadır. Üreten ama tüketmeyen; büyüyen ama bölüşen; istihdam yaratan ama emeği güvencesizleştirmeyen; doğayı koruyan ama toplumu da yoksulluğa mahkûm etmeyen bir modelden söz ediyorum.
Yerel yönetimler de bu anlayışın en önemli aktörleridir. Çünkü belediyeler yurttaşın hayatına en doğrudan dokunan kurumlardır. Temiz su, sağlıklı gıda, ulaşım, barınma, kreş, sosyal destek, afet hazırlığı ve çevre koruma gibi alanlarda yerel yönetimler sosyal adaletin taşıyıcısı olabilir.
"Bir toplumun geleceği, gençlerin cesaretiyle; kadınların eşitliğiyle ve ortak aklın gücüyle büyür."
Gençlerin siyasete ilgisi, kadınların karar alma mekanizmalarındaki temsili ve toplumsal katılım üzerine geniş bir tartışma yürütülüyor. Daha kapsayıcı ve demokratik bir siyasal iklimin oluşabilmesi adına hangi adımların öncelik taşıdığına inanıyorsunuz?
Sanılanın aksine gençlerin siyasete ilgisiz olduğu düşüncesine katılmıyorum. Gençler olup biteni çok yakından izliyor. Adaletsizliği görüyorlar. Geleceksizliği hissediyorlar. İklim krizinin, ekonomik krizin, özgürlük alanlarının daralmasının kendi hayatlarını doğrudan etkilediğini biliyorlar.
Sorun gençlerin siyasete ilgisiz olması değil; siyasetin gençlere yeterince alan açmamasıdır. Gençler yalnızca seçim dönemlerinde hatırlanan bir kitle olarak görülmemeli. Karar süreçlerinin gerçek öznesi olmalılar. Eğitim, istihdam, barınma, iklim krizi, dijital haklar ve özgürlükler gibi konularda gençlerin sözü doğrudan siyasete yansımalıdır.
Kadın temsili de demokrasinin asli meselesidir. Kadınların siyasette varlığı bir vitrin ya da nezaket meselesi değildir. Kadınların karar alma mekanizmalarında güçlü biçimde yer alması, siyasetin niteliğini değiştirir.
Vanlı bir kadın siyasetçi olarak şunu da özellikle söylemek isterim: Bölgenin kadınları çok güçlüdür. Zorlu koşulların içinde aileyi, üretimi, dayanışmayı ve hayatı ayakta tutan kadınların emeği çoğu zaman görünmez kılınır. Oysa o emek, toplumun en güçlü damarlarından biridir.
Kadınlar siyasete yalnızca kendi sorunlarını değil; toplumun bütününe dair daha kapsayıcı, daha adil ve daha hayatın içinden bir bakışı da taşır. Kreş meselesinden istihdama, şiddetle mücadeleden sosyal politikalara, çevreden kent yaşamına kadar kadınların deneyimi siyaseti daha gerçekçi hâle getirir.
Bu nedenle kurucusu olduğum WPGW, yani Küresel Isınmayla Mücadele Eden Kadın Politikacılar Platformu, benim için yalnızca bir çevre platformu değildir. Aynı zamanda kadınların iklim krizi gibi insanlığın en büyük meselelerinden birinde karar verici özne olması gerektiğini savunan politik bir zemindir.
İklim krizi herkesi etkiliyor ama herkesi aynı şekilde etkilemiyor. Kadınlar, çocuklar, yoksullar, çiftçiler, kırılgan gruplar bu krizden daha ağır etkileniyor. O yüzden çözüm masalarında kadınların daha güçlü biçimde yer alması gerekiyor.
Daha kapsayıcı bir siyasal iklim için gençlere ve kadınlara sadece temsil değil, yetki verilmelidir. Sadece konuşma hakkı değil, karar hakkı tanınmalıdır. Siyaset, toplumun yarısını oluşturan kadınların ve geleceği kuracak gençlerin enerjisini dışarıda bırakarak demokratikleşemez.
"Bir arada yaşama kültürü, ortak değerlerin sessizce kök saldığı uzun bir emeğin ürünüdür."
Türkiye, farklı kültürlerin, kimliklerin ve yaşam deneyimlerinin bir arada bulunduğu güçlü bir toplumsal mirasa sahip. Ortak yaşam kültürünü güçlendirecek toplumsal zeminin yeniden kurulabilmesi adına hangi değerlere daha fazla ihtiyaç duyulduğunu düşünüyorsunuz?
Türkiye’nin en büyük gücü farklılıklarıdır. Farklı kültürlerin, inançların, kimliklerin, dillerin ve yaşam biçimlerinin bir arada var olabilmesi bu ülkenin en kıymetli toplumsal mirasıdır.
Ben bu mirası Vanlı olmanın bana taşıdığı kültürle de hissediyorum. Van, farklı kimliklerin, dillerin, inançların ve yaşam deneyimlerinin birbirine değdiği çok güçlü bir toplumsal hafızaya sahip. Ben Van’da büyümemiş olsam da bu kültürün, bu çoğulculuk duygusunun ve bölge insanının dirayetinin hayatımda önemli bir karşılığı var.
Türkiye’nin ortak yaşam kültürü, ancak herkesin kendi kimliğiyle, diliyle, kültürüyle ve inancıyla eşit yurttaş olarak var olabildiği bir zeminde güçlenebilir. Kürt yurttaşlarımızın dili, kültürü, hikâyesi, acısı, sevinci ve demokrasi talebi bu ülkenin ortak hafızasının ayrılmaz bir parçasıdır.
Bu hafızayı görmezden gelerek, insanların seçilmiş iradesini yok sayarak, kimlikleri tehdit gibi göstererek ortak yaşam kurulamaz. Ortak yaşam; birbirimizin varlığını tanımak, birbirimizin hakkını korumak ve kimsenin onurunu incitmeyen bir siyaset kurabilmektir.
Ama bu mirası korumak için herkesin kendisini eşit yurttaş olarak hissedebilmesi gerekir. Kimse kimliği, inancı, yaşam tarzı, cinsiyeti ya da siyasi görüşü nedeniyle dışlanmamalı, hedef gösterilmemeli, ikinci sınıf hissettirilmemelidir.
Ortak yaşam kültürünün temelinde adalet vardır. Adalet duygusu güçlüyse toplum da güçlüdür. İnsanlar birbirine ve geleceğe daha fazla inanır.
Bir diğer temel değer saygıdır. Farklılıkları tehdit olarak değil, zenginlik olarak gören bir anlayışa ihtiyacımız var. Siyasetin görevi bu farklılıkları kaşımak değil, ortak yurttaşlık zemininde bir arada tutmaktır.
Bu ülkenin doğası da ortak yaşam kültürünün bir parçasıdır. Bir köyün merası, bir kentin parkı, bir derenin suyu, bir zeytinliğin gölgesi yalnızca orada yaşayanların değil; hepimizin ortak varlığıdır. Doğayı savunmak bu yüzden aynı zamanda ortak yaşamı savunmaktır.
Çünkü çevre talanı sadece ağacı, suyu, toprağı yok etmiyor. İnsanların belleğini, üretimini, köyünü, mahallesini, yaşam biçimini de hedef alıyor. Bu nedenle çevre sürgünü kavramını önemsiyorum. İnsanların kendi yurtlarında, kendi yaşam alanlarında yaşayamaz hâle getirilmesi toplumsal barış meselesidir.
Ben ortak yaşam kültürünün; eşitlik, hukuk devleti, kadın-erkek eşitliği, doğaya saygı, kültürel çoğulculuk, eşit yurttaşlık ve toplumsal dayanışma temelinde güçleneceğine inanıyorum.
Çünkü birlikte yaşamak sadece aynı ülkede bulunmak değildir. Birbirimizin hakkını, hukukunu, özgürlüğünü, suyunu, toprağını, dilini, kültürünü ve geleceğini koruyabilmektir.
"İnsanın ardında bıraktığı en büyük miras, üstlendiği görevler, dokunduğu hayatlar ve savunduğu değerlerdir."
Yıllar sonra geriye dönüp baktığınızda, üstlendiğiniz görevlerden çok hangi düşüncenizle, hangi katkınızla hatırlanmayı arzu edersiniz? Sizin için kalıcı iz bırakmanın gerçek anlamı nedir?
Ben siyasette bir unvanla değil, bir duruşla hatırlanmak isterim.
Yıllar sonra geriye dönüp bakıldığında, “Bu ülkeden böyle bir Vanlı kadın siyasetçi geçti; doğayı savundu, çocukların hakkını savundu, kadınların ve gençlerin sesini yükseltti, haksızlık karşısında susmadı.” denilmesini isterim.
Vanlı olmanın taşıdığı kültürü, bölgenin onurlu duruşunu, Kürt yurttaşlarımızın adalet ve eşitlik arayışını, kadınların emeğini ve doğanın sesini siyasete taşıyan bir kadın olarak hatırlanmak isterim.
Çocukların okullarda temiz suya erişebilmesi için mücadele eden, süt çeşmeleri ve su çeşmeleri kurulmasını savunan, sağlıklı gıdayı ve temiz çevreyi çocuk hakkı olarak gören bir siyasetçi olarak hatırlanmak isterim.
Türkiye’nin dört bir yanında yaşanan doğa talanını Meclis gündemine taşıyan; ormanlar, dereler, göller, tarım alanları, kıyılar ve yaşam alanları için mücadele eden bir siyasetçi olarak anılmak benim için çok kıymetli olur.
Çevre sürgünü kavramını Türkiye’nin siyasi gündemine taşıyan; insanların doğduğu yerde, ürettiği toprakta, içtiği suyun başında, yaşadığı köyde kalabilme hakkını savunan bir siyasetçi olarak hatırlanmak isterim.
Aynı zamanda kurucusu olduğum WPGW, yani Küresel Isınmayla Mücadele Eden Kadın Politikacılar Platformu ile Türkiye’den dünyaya uzanan bir iklim mücadelesi hattı kurmaya çalışan bir kadın siyasetçi olarak anılmak isterim.
Çünkü iklim krizi yalnızca ulusal sınırlar içinde çözülebilecek bir mesele değil. Kadın siyasetçilerin küresel ölçekte dayanışmasına, ortak akıl üretmesine ve politika geliştirmesine ihtiyaç var. WPGW ile yapmak istediğimiz şey de tam olarak bu: Kadınların iklim mücadelesinde yalnızca mağdur değil, karar verici ve dönüştürücü aktörler olduğunu göstermek.
Kalıcı iz bırakmak, sadece bir görevde bulunmak değildir. Bir insanın hayatına dokunabilmektir. Bir çocuğun daha temiz su içmesine, bir annenin daha güvende hissetmesine, bir gencin umudunu kaybetmemesine, bir köyün suyunun, bir ormanın, bir derenin korunmasına katkı sunabilmektir.
Benim için kalıcı iz; Vanlı olmanın bana verdiği sorumluluk duygusunu, bölge insanının dirayetini, kadınların gücünü, gençlerin umudunu ve doğanın sesini siyasetin merkezine taşıyebilmektir.
Siyasetin anlamı da bence burada başlıyor. Kendi zamanımızın sorumluluğunu almak ve bizden sonra gelecek kuşaklara daha adil, daha özgür, daha yeşil, daha eşit ve daha umutlu bir Türkiye bırakmak.
Benim için en büyük iz; bu ülkenin doğasına, çocuklarına, kadınlarına, gençlerine, bütün halklarına ve adalet arayan insanlarına karşı sorumluluğunu yerine getirmiş olmaktır.
"Kalıcı izler, ortak vicdana dokunan düşüncelerin içinden doğar."
Toplumların geleceği, konuşabilme cesaretini koruyan insanların varlığıyla şekillenir. Siyaset, günlük tartışmaların ötesine geçip insana, adalete ve ortak yaşama yöneldiğinde gerçek anlamını bulur.
Evrim Rızvanoğlu ile gerçekleştirdiğimiz bu söyleşi, güncel siyasetin ötesinde; demokrasi, hukuk, toplumsal dayanışma ve ortak gelecek üzerine düşünmeye davet ediyor. Fikirlerin özgürce konuşulabildiği, farklılıkların zenginlik olarak görüldüğü ve kamusal sorumluluğun ilkeyle buluştuğu bir siyaset anlayışı, güçlü bir toplumun en sağlam dayanakları arasında yer alıyor.
Bu söyleşi, insan merkezli siyasetin, ortak vicdanın ve demokratik geleceğin izini süren bir düşünce yolculuğu niteliği taşıyor. Yarına ulaşan kalıcı izler, söylenen sözlerden çok, o sözlerin dönüştürdüğü hayatlarda yaşamayı sürdürüyor.
"Her kuşak kendi zamanına tanıklık eder; geriye kalan, o tanıklığın bıraktığı insani izdir."
Hafızanın Tanıkları
