Savaş karşıtı görüşleriyle tanınan Stefan Zweig, eserlerinde sık sık I. Dünya Savaşı’nın yarattığı yıkımı ve “eski dünya” düzeninin çöküşünü ele alırken, bireyin bu büyük dönüşüm karşısındaki çaresizliğini ön plana çıkarır. Yazarın 1920 tarihli eseri “Mecburiyet” de bu temaların en yoğun hissedildiği psikolojik anlatılardan biri olarak dikkat çeker.
Eserde, ressam Ferdinand’ın yaşadığı içsel çatışma merkezde yer alır. Savaş nedeniyle askere alınmamak için İsviçre’ye kaçan Ferdinand, bir süre sonra konsolosluktan gelen çağrıyla yeniden gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Askerliğe elverişliliğinin tespiti için davet edilen Ferdinand, bu süreçte yalnızca resmi bir çağrıyla değil, kendi vicdanıyla da hesaplaşmaya başlar.
Karısının savaş karşıtı ve şiddeti reddeden yaklaşımına rağmen Ferdinand, kendisini bu çağrıya gitmek zorunda hisseder. Bir yanda sevdiği kadına ve kişisel özgürlüklerine bağlılığı, diğer yanda devletin dayattığı görev duygusu ve toplumsal baskı arasında sıkışan karakter, giderek ağırlaşan bir psikolojik gerilim yaşar.
Zweig, Ferdinand’ın yaşadığı bu çatışma üzerinden savaşın yalnızca cephelerde değil, insanın zihninde ve vicdanında da sürdüğünü vurgular. Karakterin kararsızlığı ve içsel çözülmesi, modern insanın otorite karşısındaki kırılganlığını da görünür hale getirir.
1920 yılında yayımlanan eser, Der Zwang adıyla da bilinir ve yazarın savaş karşıtı düşüncelerini edebi bir dille en güçlü şekilde yansıtan çalışmalarından biri olarak değerlendirilir.
