Ötanazi, tedavisi olmayan, dayanılmaz acılar içindeki bir hastanın yaşamına bir sağlık profesyoneli tarafından tıbbi müdahaleyle son verilmesidir. Burada hayatı sonlandıran eylemi doktor yapar. Genellikle iki türü bulunur:
Aktif ötanazi: Doktorun ölümcül bir ilaç uygulaması gibi doğrudan yaşamı sonlandırması.
Pasif ötanazi: Yaşam destek cihazlarının kapatılması veya tedavinin kesilmesi gibi hastanın doğal sürecine bırakılması.
Yardımlı ölüm (yardımlı intihar) ise, yaşamı sonlandıracak ilacı doktorun değil, hastanın kendisinin almasıdır.
Doktor yalnızca danışmanlık yapar, ilacı reçete eder veya sağlar; son adımı kişi kendisi uygular. Bu nedenle ötanaziden farklı olarak ölüm eylemini hasta kendi iradesiyle gerçekleştirir.
Her iki uygulama da etik, dini ve hukuki açısından dünyada yoğun tartışmalara konu olmaktadır. Ötanazi bazı ülkelerde tamamen yasaklanmışken, yardımlı ölümün belirli tıbbi ve hukuki şartlarla serbest olduğu ülkeler mevcuttur.
Bu uygulamalar genellikle sadece terminal dönem kanser, ALS gibi tedavisi olmayan ve yüksek acı veren hastalıkları kapsar.
